เอามาลง 2 ทีเลยนะเนี้ย ใน มายสเปซกับทีนี้ ถ้าจะอ่านในมายสเปซก็ http://pommez-z.spaces.live.com
Blogtag คือ อะไร
อธิบายสั้นๆคือ ให้เราเขียนเล่าเรื่องของตนเอง5อย่างอะไรก็ได้
จากนั้นก็ส่งคำเชิญไปให้คนอีก5คนเพื่อให้เขาได้แชร์เรื่องราวของเรา และเล่าเรื่องราวของตนเองต่อไป....
ในการนี้ ผมได้รับเกียรติจากคุณปรัชญา เจ้าของ Iannnnn.com อันเลื่องชื่อ ให้เข้ามาอยู่ในวังวนของบล๊อคลูกโซ่นี้
ขอเล่าเรื่องของตนเองแล้วกันครับ เริ่มเลยละกัน
1.มีชื่อว่า ปอม ชื่อนี้พ่อตั้งให้ เห็นพ่อเล่าให้ฟังว่า เมื่อก่อน พ่อไปเชียงใหม่กะแม่ แล้วเพื่อนแม่เค้ามีวงดนตรีชื่อ ปอม ปอม เลยเอามาตั้งชื่อ มีพี่ 3 คน มีพี่สาวคนโต และก็เราคนกลาง และก็น้องสาว อายุห่างกันคนละช่วงเลย พี่เรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว จะ30ได้แล้วมั้ง เรา 17 น้อง16 ปัจจุบันเห็นอ้วนขนาดนี้เมื่อก่อนผอมน่ะ ประมาณว่าไอเด็กขี้กร้างอะ แต่ไหงปัจจุบันมันอ้วนกลมขนาดนี้ก็ไม่รู้ สงสัยกินๆๆๆ แถมคงกรรมพันธ์ด้วยมั้ง พ่อตัวเบอเริ้มเลย แม่ก้ออีกตัวใหญ่ซะ T__T ช่วงนี้มีคนทักว่าถ่ายรูปมาบางรูปหน้าเหมือน บอล SC (จะดีใจหรือเสียดี )
2.ประสบการ์ณคอมพิวเตอร์
มีคอมตอนอยู่ ม.2 เพราะตอนม.1 อ้อนพ่อว่าอยากได้ จะได้มีคอมไว้ใช้งาน หางานส่งอาจาน มีเน็ตไว้หาความรู้ จำได้แม่นมากตอนนั้นไปเดินโลตัสแจ้งวัฒนะ กับพ่อไปซื้อของ พอใกล้จะกลับ แวะตรงบูธคอม ของ BELTA ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าพ่อเค้าคุยอะไรไปบ้าง แต่ผลสุดท้ายก็ได้คอมมา เซ็นอะไรไม่รู้ หลังจากนั้น 4-5 วัน มีคนมาส่งของ เป็นคอมพิวเตอร์ อิอิ กล่องใหญ่มากไม่เคยเห็น รีบเคลียร์ตรงทำการบ้านเลย เอาคอมวาง ตอนนั้นเป็นอะไรที่เห่อมากๆ สเป็คแสนจะเทพ 555+ Ram 128 mb เอง เพนเทียม 4 เมนบอร์ดของอะไรก็ไม่รู้จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ พอวางคอมเส็ดพ่อก็โทรตามเพื่อนพ่อมาเลย มาทำเน็ต สอนใช้คอม ตอนนั้นซื้อมา 5หมื่น เป็นอะไรที่โคตรแพงงงง แถมมีปริ้นเตอร์ สแกนเนอร์ ช.ม.เน็ต ก็ถือว่าตอนนั้นคุ้มอะ มีงานปริ้นส่งอาจาน มีเน็ตเล่น สแกนเนอร์ไว้ใช้อีก แต่ตอนนี้คอมเปลี่ยนไป เมนบอร์ดตัวเดิม สแกนเนอร์ตัเดิม เน็ตเปลี่ยนใหม่ จาก 56k เปลี่ยนเป็น True Hi-speed 256k เพราะ 56k นั้น เปิดได้ไม่เกิน 3 ช.ม. ก็ตัด จำได้ว่าโหลดเพลง Breath On me ของ บริทนีย์มาเป็นไลฟ์ที่ Onyx Hotel โหลดไม่เคยจบเพลง เน็ตตัดทุกที บวกกับตอนนั้นกระแส ไฮสปีดมาแรงเหลือเกิน เลยไปเปลี่ยนซะเลย ปริ้นเตอร์นี้ก็เปลี่ยนใหม่ เพราะตัวเก่ามันถึงเวลาแล้วอะหัวมันปริ้นแล้วสีเพี้ยนหมดแล้ว ตลับหมึกก็เน่า เลยเปลี่ยนใหม่ ปริ้นออกมาที เงียบ ภาพคมชัด แต่เบี้ยว - -" ช่างเถอะยังดีกว่าไม่มี อ่อๆอีกอย่างที่เปลี่ยน CD Drive เปลี่ยนเป็นที่ไรท์ดีวีดีได้ ไรท์กระจาย
3.ตอนอนุบาลบ้านอยู่แถวสุวรรณภูมิ ซึ่งตอนนั้นยังไม่มีอะไรเลย แต่ไม่ถึงสุวรรณภูมินะจ๊า แค่สุขุมวิท 101 จำได้เลย ลงทางด่วนมา เลี้ยวขวา เส็ดแล้วเลี้ยวซ้าย ไปซักนิดนึงแล้วก็เลี้ยงขวา บ้านหลังที่ 7 ทางซ้าย จะว่าไปกคิดถึงหลังนั้นอะ หน้าปากซอยจะมีร้านขายของชำ จำได้ว่าชอบไปนั่งเล่นร้านนั้นมีขนมให้กินแล้วค่อยให้แม่มาจ่าย อิอิ ตอนเด็กๆเรียน อนุบาลวัฒนาสาธิต จำไม่ค่อยได้แล้วว่าไปทางไหน แต่จำได้ว่า กางเกงสีชมพูบานเย็น รถ โรงเรียนเป็น สีชมพูอ่อนๆ ตึกสีชมพู ทั้งโรงเรียนมีแต่สีชมพู พอมานึกตอนนี้แอบอายเหมือนกัน จากนั้นเรียนป.1-ป.2 ที่ รร.อะไรจำชื่อไม่ได้แล้วอะ จำได้ว่าอยู่ตรงท้องฟ้าจำลอง แบบว่าเลี้ยวเข้าไป รร เลี้ยวเข้าซอยทางซ้าย จำได้แม่นมากว่าเป็นโรงเรียนที่มีตึกสีฟ้าใหญ่มาก ( เป็นอะไรว่ะฉันอยู่แต่ละที่ ) พอจะขึ้นป.3 ก็ย้ายบ้านมาเมืองทองมาเรียน โรงเรียนคลองเกลือ ตอนนี้ รร นี้มีรั้วสีชมพู จามจุฬี มากมาย เรียนจนจบป.6 มาเข้ามัธยมที่ หอวังนนท์ จนถึงตอนนี้ ม.6 อยากจะย้ายบ้านจังแต่มันเป็นเรื่องยากมาก เพราะตอนนี้เมืองทองเจริญมากไม่น่าย้ายไปไหนเลย ตอนนี้อยู่ที่ รร ก้อมีแก๊งค์กะเค้าเหมือนกัน ชื่อว่า P.O.S. ย่อมาจากอะไรนั่นไม่บอก เพราะมันอนาถมาก - -" ตอนแรกก็มีกันเยอะอะ 20 กว่าคนรวมกลุ่มกันทีเหมือนนกกระจอกแตกรัก เจี๊ยวจ๊าวโคตร ตอนแรกเลยเนี้ย ไม่ได้รู้จักอะไรหรอก ก็แบบตอนนั้นเป็นคณะกรรมการนักเรียน แล้วเค้ามีงานให้ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กม.1 เข้าค่ายปฐมนิเทศ ที่โรงเรียน ก็ไปทำ ตอนนั้นไปก็แบบไม่รู้จักใครเลย จะมีรู้จักก็แค่ ไอบี ไอเป้ ไอภูมิ ไอน๊อต แค่นี้อ่ะที่รู้จัก เพราะตอน ม.ต้นเรียนห้องเดียวกันมา พอหลังจากกงานนั้น ก็ได้ทำงานอื่นอีก เช่น ไปขี่จักรยานเฉลิมพระเกียรติ เยี่ยมชม รร สวนกุหลาบนนท์ ทำให้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกลุ่มนี้ แต่ตอนนี้เหลือกันแค่ไม่กี่คนเอง ที่เหลือนี้ไม่ใช่ไรหรอก ต่างคนต่างมีภารกิจของตนอะ จำได้ว่าตอนม.5สนุกมากคนเยอะสนุกดี แต่มันก็ต้องมีอะไรเปลี่ยนงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา เนื่องจากมีคนใหม่ๆมาเยอะเกินไม่รู้จักแบบมีแต่เด็กม.ต้นแล้วบางคนไม่รู้จัก พอเดินไปที่ซุ้มประจำก็แบบเด็กที่ไหนว่ะเยอะไปหมด รำคาญอะ เลยไม่ขึ้นซุ้มตั้งแต่นั้นมา ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า พักกลางวันไปหมกอยู่ห้องสมุด หาอะไรอ่านไม่ก็ไปนั่งเฉยๆ สบายใจดี พอจบจากนี้ที่เล็งเอาไว้ นิเทศศาสตร์ ภาพยนตร์ สวนสุนันทา เชื่อว่าระดับสมองไม่ไปเข้าหรอก จุฬา ธรรมศาตร์ ศิลปากร แต่ มศว นี้พลาด ช่างมันเหอๆ
4.พูดถึงเพื่อนในก๊งไปแล้วต่อไปจะพูดถึงเพื่อนในห้องบ้างอยู่มา 3 ปี ม.4/1 ม.5/1 ม.6/1 เป็นห้องแผนการเรียน ภาษาไทย-สังคม หรือ แผนทั่วไป ที่รู้กันใน โรงเรียน เป็นห้องที่รวมเอาแต่เด็กไม่ฉลาดเอาไว้ ประมาณว่า ห้องเหลือเดนอะไรประมาณนั้นอะตอนนี้ไม่ได้ไม่มีความสุขเลยที่เลือกห้องนี้ ห้องนี้แต่ละคนรักเพื่อนกันมาก เป็นเด็กดีมีแต่คนชม ห้องนี้ถึงจะไม่ขยันเรียนแต่ตอนนี้ไม่ดื้อไม่สน นั่งฟังกัน ไม่ก็หลับไป ไม่มีคุย อิอิ แต่บางทีก็ไม่ได้อะ ต่อมโม้มันแตกต้องขอซะหน่อย เลยโดนประจำอะ ตอนแรกทั้งห้องมี 41 คน ตอนนี้เหลือ 40 คนออก 1 คน ถ้าไม่ออกไปห้องเราจะมีคนชื่อซ้ำกัน 4 คน คือมี เอ๋ 2 คน มีเม 2 คน แต่แปลกใจอยู่อย่างนึง ไม่รู้เพราะอะไร ขี้ไม่ออกเยี่ยวไม่ออก ไปบ้านไอปอมกัน สงสัยอบอุ่นมั้งบ้านแคบแต่อบอุ่น แต่ห้องเราก็สามัคคีกันมาก มีอยู่ครั้งนึง ตอนไปเข้าค่ายธรรมะที่วัดไร่ขิง 9 ห้อง รถ 8 คัน ให้ห้อง 1 กระจายตัว โหโคตรเลย ครูบาอาจานแม่งโคตร ขนาดครูที่ปรึกษายังทำตัวไม่ถูกแต่เค้าก็เลือกไม่ขึ้น อยู่กับห้อง แต่จนแล้วจนรอดห้องเราก็ต้องแยกกันไป ( รูปข้าบนก็ถ่ายที่ห้องประชุม ณ ศูนย์ปฎิบัติธรรมวัดไร่ขิง ) แระก้อสามัคคีโดดกีฬาสี โดดกันหมดเลย ขนาดเด็กขยันๆอย่าง เกรท เต็ม ยังไม่มาเลย ก็แบบไม่เอางานมาให้ทำ ก็ไม่ต้องทำอะไร โดดกัน พอเวลาเค้าเจข้าประชุมสีตอนหลังเลิกเรียน ไม่มีห้อง 1 โผล่ไปซักคนเลย โดดกำแพงออกหมดแล้ว เป็นเรื่องที่สามัคคีกันทำมาก ตอนกีฬาสีก็ไปเที่ยวดรีมเวิร์ลกัน 20 คนพอดี หนุกหนานอย่างแรงอะ ได้ไปกับห้องตัวเองเนี้ย หนุกมากอยากไปอีก คราวนี้ไปจะเล่นให้ครบเลย แต่อีกไม่นาน 1 เดือน จะแยกกันหมดแล้วอะ คิดแล้วก็ใจหายแต่ยังไงมันก็ไม่ลืมกันหรอก
5.กล้อง มือถือ PhotoShop
3อย่าง นี้พูดรวดเดียวเลยมีมือถือเครื่องแรกก็สมัยที่ ออเร้นจ์มาใหม่ๆเลย แจก 3310 990.- ลงทุนไปต่อแถวรับเครื่อง ได้มาเครื่องสีน้ำเงิน ระบบรายเดือน ใช้ไปได้ 6 เดือนครบสัญญามัน เปลี่ยนเลยไม่เอาแล้วมาเดือนๆนึง พันกว่าบาทจะบ้าตาย งงเลย แต่นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นในการอยากรู้อยากเห็นว่ามือถือทำอะไรได้บ้าง ทำได้ยังไง หลังจากนั้นก็เป็น 3350 จอขาวดำที่มีโปรแกรมวาดรูป เครื่องสวยมาก สีน้ำเงินปุ่มเขียวไฟกระพริบเวลาเปิดริงโทน อันนี้เครื่องพ่อ ซื้อมาตอนนั้น หมื่นนึง แพงมากกกกกก พอเครื่องต่อมาเปลี่ยนเป็นNokia3510 จอขาว-ดำ แต่เสียงเรียกเข้าโพลีโฟนิค 4 ชิ้นเครื่องดนตรีเสียงนี้ดังมากตอนนั้นเสียงก็เพระสุดแล้ว แล้วก็ยกให้แม่ แล้วแม่ก็ซื้อEricsson T68i ถ้าใครจำได้ในหนัง เจมส์บอนด์ ตอนที่มีฮัลลี่ เบอร์รี่เล่นด้วย รุ่นที่จุดระเบิดอะนั่นละรุ่นนั้น จอสีเครื่องแรก 256 สี มีบลูทธูด้วย อินฟาเรดก็มี แต่ใช้ไม่เป็นเลย ซื้อมาโทรส่ง sms แค่นั้นแต่จำได้เลยว่ามันเป็นรุ่นที่ลำโพงเบามาก เวลาคุยที่นี้ไม่ต้องทำอะไรเลย เอามือปิดอีกหูก็ยังไม่ได้ยินอะ ขนาดนั่งอยู่ในบ้านก็ยังเบาอะ ต้องหนีเข้าไปคุยในห้องน้ำ ถึงค่อยได้ยิน แถมริงโทนยังเป็นเสียงธรรมดาอะ ติ๊ดๆ ธรรมดา หลังจากก็เปลี่ยนอีก Nokia 3510i รูปร่างหน้าตาเหมือน 3510 เปี๊ยบเพียงแต่จอสี เป็นรุ่นที่รักมากกกใช้นานที่สุด เสียงคุยดังสะใจ จอสีอีก เกมส์โดดร่มหนุก โหลดเกมส์ โหลดภาพ โหลดริงโทนได้ แล้วก็ยกให้แม่ไป แล้วแม่ก็ทำพัง ตอนนี้เครื่องนี้นอนสงบอยู่ ในลิ้นชัก เครื่องสีส้มด้วยนะ สีสันนี้เวลามีคนโทรเข้าจิ๊ดจิง แต่มันพังแล้วT__T เลยไปซื้อ Nokia 7650 จอสี 4096 สีจอ TFT กล้อง 3แสนพิกเซล สไลด์ รองรับไฟล์ wav เป็นเสียงเรียดเข้า โหๆ ทันสมัยสุดๆ เครื่องโตเวลาโทรนี้เดิ้นมาก แต่มันไม่มีอะไรเลยถ้าเทียบกับตอนนี้ แต่กลับชอบมันนะ เสียงคุยนี้ดังกว่าตัวเก่าอีก คุยสบายๆเลย ปุ่มกดก็ใหญ่ แต่เอาไปเปลี่ยนกับพี่แนน เป็น N-Gage แทบกริ๊ดตอนนั้นแบบบ้า เอ็นเกจมาก แต่ไม่มีงบซื้อ แพงเกิน เลยขอแลกกับพี่แกใช้ ชอบมาก เอ็มพีก็ฟังได้ แต่ไม่ฟังเพราะไม่มีเมม ฟังวิทยุเอา เสียงดีแถมดังอีก จอก็ชัด รูปร่างก็เด็กแนวมากจนตอนนี้ยังคิดจะซื้อมาใช้เลย แล้วก้อเอาไปแลกคืน แล้วหลังจากนั้น 1 ปี พ่อซื้อรุ่น 6600 มาให้ เพราะเครื่องเก่าหาย ใครเอาไปก็ไม่รู้ วางไว้ในบ้านอะ กริ๊ดอีกแล้ว มือถือสุดเดิ้นอีกเครื่อง หน้าจอ TFT 65536สี อัดวีดีโอได้อีก ใช้มาปีกว่าเกือบ 2 ปีพัง เพราะน้ำมือตัวเอง ทำตกแบบไม่ถ้วน ตกบันไดยังเคยเลย กรอบเกริบนี้แตกระจาย แถมเสาอากศเคยหลุดมาต้องเอาไปซ่อมอีก สุดๆอะ มันพังชนิดที่ว่ากดไม่ได้เลยเปลี่ยนเป็น 6630 อ้วนลงพุง เครื่องเก่าอ้วนดำ ใช้แต่เครื่องอ้วนๆ อันนี้แจ่มเลยซื้อมาตอน ราคา 12000.- ก่าบาท กล้อง1.3 ล้านพิกเซล ถ่ายมันเลยรุ่นนี้ ประมาณว่า เคยเอาไปถ่ายทำรายงานส่งอาจานไปถ่ายวัดในอยุธยาแล้วเอามาส่งอาจานอะ สีนี้แบบเขียวปี๊เลย แต่ก้อยังดีที่มีส่ง แล้วก้อขายไป ซึ่งจะขายทำไมก็ไม่รู้ แล้วก็ไปใช้ Motorola E680 จิ้มๆจอจิ้ม ใช้ไปซักพักซื้อ Nokia N70 มาใช้ ตัวนี้รักมากก แต่ก็ขายไป ขายทำไมไม่รู้ยังเสียดายอยู่เลย เลยเอาโมโตยกให้น้องไป ดันทำหายอีก แทบบ้า พอใช้ N70 ไปเลยเปลี่ยนมาใช้ Sony Ericsson W800i ตัวปัจุบันที่ใช้อยู่เครื่องสีส้ม กล้อง 2 ล้านพิกเซล ออโต้โฟกัส ระบบเสียง walkman มีแนวโน้มว่าจะเปลี่ยนอีก แต่คราวนี้แบบใช้แล้วไม่เปลี่ยนอีกนานเลยเพราะจาเก็บไว้ซื้อกล้องดิจิตอล กะว่าจะเปลี่ยนเป็น Nokia N71 ไม่ก็ N73 รอ 73 ราคาถูกๆหน่อย แต่ 71 นี้ถูกใจหน้าตามัน แต่ดันเป็นฝาพับกลัวพังแต่ชอบอะ แล้วจุดเริ่มต้นที่บ้าถ่ายรูปก็มาจากโทสับนี้แหละ ตอนซื้อ อ้วนดำมาใช้แบบถ่ายแหลกเลยรูป ถ่ายจนเมมมันรีเซทรูปถ่ายไปหลายรอบ แต่ตอนนั้นไม่รู้จัก PS เลยไม่ค่อยได้เอามามิกซืเท่าไหร่ทำเป็นแต่ย่อรูป แล้วตอนนั้นก้อไปยึดกล้องพี่สาวมา Canon A70 เลยได้กลายเป็นรูปจักโลกของการถ่ายรูปว่ามีอะไรบ้าง ระบบซูมเลนส์คืออะไร มาโครโหมด โหมดวัดแสง ประเภทไฟล์ etc. ถ่ายสวยบ้างไม่สวยบ้างก็ถ่ายไป จนได้ Sony Cybershot w-7 มา อันนี้ไม่ได้ซื้อหรอก ของไอซ้งมัน แต่ไม่ได้ยึดมาน่ะ อันนี้แบบขอยืมมัน แล้วคืนมัน มันก็บอกว่าเอาไว้ก่อน เก็บไว้กับปอมก่อน เหอๆ เส็ดโจรดิถ่ายแหลกกลายเป็นเจ้าของกล้องไปซะละ อันนี้เป็นจุดพลิกผันเลยเพราะเมื่อก่อนก็ถ่ายงูๆปลาๆ แต่ตอนนี้รู้จักการถ่าย กฏการถ่าย แสงเงา ลูกเล่น ลงทุนซื้อหนังสือมาอ่าน หาความรู้ในเน็ต โพสรูปให้เค้าวิจาร์ณ จนรู้ว่าตัวเองชอบถ่ายรูป ตัวต่อไปที่เล็งก็ Sony H-5 / Canon S3IS 2 ตัวนี้เล็งไว้ แต่มีตัวหลุกโผมาด้วย Fuji I-Zoom ซูมมืออยากลองเล่นอะว่าเป็นยังไงแต่ยังไงไม่มีใครให้เล่นเลย 555+ พอมาถึงจุดนี้ทำให้ต้องใช้ PS ในการแต่งรูป อันนี้ก็ลงทุนไปซื้อหนังสือมาเช่นกัน ซึ่งก็ช่วยได้นิดหน่อย เคยไปเรียน PS กะอาจานที่ รร มา แต่ก้อช่วยอะไรได้เยอะแต่ไม่มาก ทำให้รู้แค่ว่าคำสั่งนีทำอะไร หลังจากงูๆปลาๆ จนตอนนี้ก็ใช้หากินตามร้านถ่ายรูปได้(ละมั้ง) แค่ปรับสีปรับแสงแต่ ตัดต่อชุดไม่ได้ ไม่เป็นไม่เนียน
เขียนครบ 5 เรื่องแล้ว ใช้เวลาเขียน 2ชัวโมง มัวแต่งมโข่งนานเลย
5คนที่จะส่งต่อ
1. เจ๊แอร์เจ๊จ๊า
2.พี่Peptenderไม่รู้ชื่อเล่นง่า
3.โอ๊ต เพื่อนน้อยเพนกวิน
4.ไอไนท์เพื่อนรูปชั่วตัวดำ แต่จิตใจดี ของกุ
5.พี่เตยพี่สาวสุดที่ Love
edit @ 2007/01/10 03:08:28
edit @ 2007/01/10 03:09:11
